یکی از سوال های مهم در زندگی زناشویی این است که آیا احساسی که وجود دارد هنوز عشق زناشویی است یا فقط به یک عادت تبدیل شده است؟ تشخیص این دو حالت اهمیت زیادی دارد چون رفتار و تصمیم فرد را در رابطه زناشویی تحت تاثیر قرار می دهد. در عشق واقعی، هنوز توجه و درگیری عاطفی وجود دارد. فرد نسبت به احساسات همسر خود حساس است، به حال او اهمیت می دهد و برای بهتر شدن رابطه تلاش می کند. حتی اگر مشکلاتی وجود داشته باشد، میل به حل کردن و حفظ رابطه همچنان فعال است. در عشق واقعی، ارتباط عاطفی زنده است و فرد همچنان احساس نزدیکی می کند.
اما در حالت عادت، احساسات عمیق کم رنگ تر می شوند و رابطه بیشتر به یک حضور ثابت در زندگی تبدیل می شود. یعنی فرد کنار همسر خود هست اما درگیر احساسی و ذهنی نسبت به او نیست. در این حالت ممکن است رفتارها تکراری شود و هیجان عاطفی کاهش پیدا کند، بدون اینکه لزوما اختلاف جدی وجود داشته باشد. یکی از نشانه های مهم تفاوت این دو حالت، میزان واکنش عاطفی است. در عشق واقعی، رفتار و حرف های همسر هنوز تاثیر احساسی دارد، اما در حالت عادت، این واکنش ها کمتر می شود و فرد بیشتر بی تفاوت به نظر می رسد.
نکته مهم این است که عادت همیشه به معنی پایان رابطه نیست. بسیاری از روابط وارد مرحله ای از ثبات می شوند که در آن هیجان اولیه کمتر است اما هنوز پایه های رابطه عاطفی وجود دارد. مشکل زمانی ایجاد می شود که این عادت با فاصله عاطفی همراه شود و ارتباط احساسی کاملا کم رنگ گردد.
نظرات کاربران
دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفری باشید که نظر میدهد.
دیدگاه خود را بنویسید
نشانی ایمیل و موبایل شما منتشر نخواهد شد.